អ្នក​ពិការ​និង​អ្នក​មិន​ពិការ គឺ​ត្រូវតែ​ឈរ​លើ​ទីតាំង​ដំណើរ​ជីវិត​ស្មើគ្នា​

25-11-2017 8:32 pm 1139
សកម្មភាពសម្តែងពីសំណាក់អ្នកចូលរួមជាអ្នកសារព័ត៌មាន ស្តីពី ល្បែងជីវិត ។ រូបថតពី ADD Internationl Cambodia.

​តាមរយៈ​ការសម្តែង​រឿង និង​ការ​ដំណាល​រឿង​បទពិសោធន៍​ជីវិត​ពិត​របស់​ស្ត្រី​ពិការ​មកពី​ខេត្ត​បាត់ដំបង​ម្នាក់ បាន​ស្តែង​បញ្ជាក់​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា សង្គម​ពិតជា​បាន​បែងចែក​គម្លាត​នៃ​ការរើសអើង​ក្នុងសង្គម គម្លាត​ផ្នែក​សមភាព​និង​សមធម៌ រវាង​អ្នក​ពិការ និង​អ្នក​មិន​ពិការ ហើយ​នេះ​នៅតែ​ជា​ក្តីកង្វល់​នៅឡើយ ។ លោកស្រី វណ្ណ​ថុន នាយក​ប្រចាំ​ប្រទេស​របស់​អង្គការ អេ​ឌី​ឌី អន្តរជាតិ ថ្លែងថា គម្លាត​នេះ គឺ​កើតឡើង​ដោយសារ​មជ្ឈដ្ឋាន​ទូទៅ​ក្នុង​សង្គម​ជា​អ្នកកំណត់ ។ អ្វី​ដែល​យើង​អាច​រួមគ្នា​ធ្វើបាន គឺ​ត្រូវ​រួមគ្នា​ធ្វើ​យ៉ាងណា ដើម្បី​បន្ថយ​នូវ​គម្លាត​សង្គម​រវាង​អ្នក​ពិការ​និង​អ្នក​មិន​ពិការ រហូត​អាច​ជួយ​ឱ្យ​ពួកគេ​ទទួលបាន​នូវ​សិទ្ធិ​និង​ឱកាស​ស្មើគ្នា ។ រាយការណ៍​ដោយ គង់ ឧត្តម ។​

ស្តាប់បទយកការណ៍ជាសំឡេង៖

​ក្នុង​សាលប្រជុំ​ដែល​មាន​ទំហំ​ប្រមាណ​៨​ម៉ែត្រ បួន​ជ្រុង និង​មាន​អ្នកចូលរួម​ប្រមាណ​ជា​៤០​អ្នក ដែល​ភាគច្រើន​ជា​អ្នកចូលរួម​មក​ពី​ស្ថាប័ន​សារព័ត៌មាន​ចម្រុះ​រួម​មាន​វិទ្យុ ទូរទស្សន៍ និង​សារព័ត៌មាន​អន​ឡាញ ជាពិសេស​គឺ​មាន​វត្តមាន​បងប្អូន​ស្ត្រី​ពិការ​ចូលរួម​ផង​ដែរ ។​កម្មវិធី​នេះ​ធ្វើឡើង​នៅ​កាលពី​ព្រឹក​ថ្ងៃទី​២៣ ខែវិច្ឆិកា ដែល​និយាយ​អំពី​ការរួមចំណែក​របស់​ប្រព័ន្ធ​ផ្សព្វផ្សាយ ដើម្បី​លើកកម្ពស់​ភាពថ្លៃថ្នូ​ររ​បស់​ស្ត្រី និង​ក្មេង​ស្រី ដែលសហការ​រៀបចំ​ដោយ អង្គការ​កម្ពុជា​ដើម្បី​ជួយ​ស្ត្រី​មាន​វិបត្តិ និង​អង្គការ អេ​ឌី​ឌី អន្តរជាតិ ។ 

​តាមពិតទៅ កម្មវិធី​សិក្ខាសាលា​នេះ ហាក់បីដូចជា កម្មវិធី​សម្រាប់​ប្រមូលផ្តុំ​អ្នកសារព័ត៌មាន​ក្នុងស្រុក ឱ្យ​បាន​ជួបពិភាក្សា និង​បាន​ឃើញ​ផ្ទាល់​ពី​បទ​ពិសោធន៍ អំពី​ករណី​ហិង្សា​និង​ពិការភាព ដើម្បី​ចូលរួម​ចំណែក​កែលម្អ​ឥរិយាបថ​ប្រជាពលរដ្ឋ ទប់ស្កាត់ និង​ជម្រុញ​ឆ្លើយតប​ដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធ​ដល់​ស្ត្រី និង​ក្មេង​ស្រី ជា​ពិសេស​អ្នក​ដែល​មាន​ពិការភាព​តែម្តង ។​

​បន្ទាប់​ពី​បញ្ចប់​ការ​ថ្លែង​សុន្ទរកថា​បើក​កម្មវិធី​របស់​លោកស្រី ហ៊ូ សា​មិត្ត ដែលជា​អ្នក​តំណាង​មកពី​ក្រសួង​កិច្ចការនារី ដោយ​មាន​ការលើក​ឡើង​ជា​សាច់​រឿង​បែប​កំប្លែង​ផង អប់រំ​ផង ផ្នត់គំនិត​សង្គម​ចំពោះ​ស្ត្រី​ផង ខ្ញុំ​បាន​សង្កេត​ចាប់អារម្មណ៍​ទៅលើ​កម្មវិធី​សម្តែង​រឿង​មួយ ដែល​បាន​បង្ហាញ​ដល់​អ្នកចូលរួម​ទាំងអស់​បាន​ឃើញ​យ៉ាង​ជាក់ស្តែង និង​ជឿជាក់​ថា ក្នុង​សង្គម​កម្ពុជា ឱកាស​នៃ​ការទទួលបាន​ការអប់រំ ការអភិវឌ្ឍ​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ទូទៅ និង​អ្នក​ពិការភាព គឺ​ពិតជា​មាន​គម្លាត​គ្នា​ឆ្ងាយ​ពិតមែន ។​

​បាទ រឿង​នោះ គឺជា​រឿង​ដែល​មាន​ចំណងជើង​ថា ល្បែង​ជីវិត ដោយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចូលរួម​សម្តែង​ក្នុង​សាច់​រឿង​នេះ​ផង​ដែរ ក្រោយ​អ្នកសម្របសម្រួល​ជ្រើសរើស​ឱ្យ​ចូលរួម​សម្តែង ។ ក្នុងនោះ តួអង្គ​សំខាន់ៗ មាន​ចំនួន​៤​នាក់ ដែល​សុទ្ធសឹងតែ​ជា​អ្នកសារព័ត៌មាន​ទាំងអស់​។ ស្ត្រី​ពីរ​នាក់ ម្នាក់​ដើរតួ​ជា​អ្នក​មាន​កំណើត​ធម្មតា និង​ស្ត្រី​ម្នាក់​ទៀត​ដើរតួ​ជា​អ្នក​ពិការ​ជើង​ពី​កំណើត មិន​អាច​ផ្លាស់​ទី​បាន ។ តួអង្គ​ពីរ​នាក់​ទៀត គឺជា​បុរស​ដែល​កើត​មក​មាន​កាយសម្បទា​គ្រប់គ្រាន់ និង​បុរស​ម្នាក់​ទៀត គឺ​កើតមក​ជា​អ្នក​ពិការភ្នែក​ពី​កំណើត ។ ដោយឡែក ខ្ញុំ​បាន​ចូលរួម​សម្តែង​ជា​តួអង្គ​បុរស​ពិការ​ភ្នែក​ពី​កំណើត នៅក្នុង​សាច់រឿង ដែល​និយាយ​អំពី ល្បែង​ជីវិត​នេះ ។ អ្នកចូលរួម​ទាំងអស់​នៅ​ក្នុង​សាល​សិក្ខាសាលា គឺ​ត្រូវ​ចូលរួម​ទាំងអស់គ្នា តាមរយៈ​ការបញ្ចេញ​មតិ​យោបល់ បង្ហាញ​ពី​អ្វី​ដែល​បាន​កើតឡើង​ជាក់ស្តែង​នៅក្នុង​សង្គម និង​ឆ្លុះបញ្ចាំង​ទៅនឹង​ស្ថានភាព​សង្គម​កម្ពុជា​សព្វ​ថ្ងៃ​តែម្តង ។​

​ក្រោយ​បែងចែក និង​ជ្រើសរើស​តួអង្គ​ដែល​ខ្លួន​អាច​សម្តែង​បាន​ហើយ តួអង្គ​នីមួយៗ ត្រូវ​ឈរ​នៅក្នុង​ទីតាំង​មួយ​ដែល​មាន​កម្រិត​បន្ទាត់ ឬ​អាច​និយាយ​ប្រៀបធៀប​បាន​ថា គឺជា​កម្រិត​ខ្សែជីវិត​នៅ​ទីតាំង​មួយ​ស្មើ​គ្នា ។ សំនួរ​ដំបូង​គេ​ដែល​តួអង្គ​នីមួយៗ​ត្រូវ​ប្រឈម​ឆ្លើយ​ម្តង​ម្នាក់​នោះ​គឺ តើ​ឪពុក​ម្តាយ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍ ឬ​សម្ពាធ​បែបណាខ្លះ នៅពេល​តួអង្គ​កើត​មក​ភ្លាម​? តួអង្គ​ទាំង​បួន​ត្រូវ​ចូលរួម​ឆ្លើយ​ម្តងម្នាក់ៗ ក្នុងនាម​ជា​បុរស​មិន​ពិការ បុរស​ពិការ​ភ្នែក ស្ត្រី​មិន​ពិការ និង​ស្ត្រី​ពិការ​ដើរ​ពុំ​រួច​ហើយ​អ្នកចូលរួម​ក្នុង​សិក្ខាសាលា​ទាំងមូល ក៏​អាច​ចូលរួម​ផ្តល់​ជា​មតិ​យោបល់​បន្ថែម​ទៅលើ​ដំណើរ​រឿង​នេះ​ដូច​គ្នា ។

​ជា​លទ្ធផល​នៃ​សំណួរ​ទី​មួយ​នេះ គឺ​តួអង្គ​បុរស​មិន​ពិការ​អាចឈាន​ទៅ​មុខ​មួយ​ជំហាន​ពេញ តួអង្គ​ស្ត្រី​មិន​ពិការ​ក៏​អាច​ឈាន​ទៅ​មុខ​មួយ​ជំហាន​ដូចគ្នា ស្មើ​នឹង​ទីតាំង​តួអង្គ​បុរស​មិន​ពិការ​ដែរ ។ ចំណែកឯ​តួអង្គ ពីរ​នាក់​ទៀត ដែល​ជា​ស្ត្រី​ពិការ​ដើរ​ពុំ​រួច​ពី​កំណើត និង​បុរស​ពិការ​ភ្នែក​ពី​កំណើត គឺ​ពុំ​អាចឈាន​ដំណើរ​ជីវិត​ទៅ​មុខ​បាន​ទេ ក៏​ព្រោះ កើត​មក​ពុំ​មាន​លក្ខណៈ​ពេញលេញ​ដូច​តួអង្គ​ទាំងពីរ​ដំបូង ។​

​សំណួរ​ទី​ពីរ​ក៏​ចាប់ផ្តើម​សួរ ដោយ​មានន័យ​ថា បន្ទាប់​ពី​ធំ​លូតលាស់​ដល់​អាយុ​អាច​ចូល​រៀន​បាន នៅ​អាយុ​៦​ឆ្នាំ តើ​តួអង្គ​ទាំង​៤ អាច​មាន​ឱកាស​លទ្ធភាព​ចូលរៀន​បាន​កម្រិត​ណា​? ឬ​ដូចគ្នា​ដែរឬទេ​? សំណួរ​ទី​បី គឺ ពេល​វ័យ​១៨​ឆ្នាំ តើ​មាន​ឱកាស ឬ​មាន​លទ្ធភាព​អាច​បន្ត​ការសិក្សា​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​ដែរឬទេ​? ចំណែក​ឯ​សំណួរ​ទី​បួន​ចុងក្រោយ គឺ​លទ្ធភាព​នៃ​ការបង្កើត​គ្រួសារ ការងារ​និង​ប្រាក់ចំណូល របស់​តួអង្គ​ទាំង​បួន ។​

​សរុប​ជា​រួម អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញជាក់ស្តែង តាមរយៈ​ការចូលរួម​សម្តែង​ក្នុង​សាច់​រឿង​នោះ​ដោយផ្ទាល់ លទ្ធផល​ចុងក្រោយ​បង្អស់​នៃ​ការសម្តែង​របស់​តួអង្គ​ផ្សេងៗ​គ្នា​ទាំង​បួន គឺ​បាន​ឈរ​នៅលើ​ទីតាំង​មួយ​ដែល​មាន​ស្ថានភាព​ខុសគ្នា និង​មាន​គម្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា ។ នេះ​បើ​យើង​ប្រៀបធៀប​ទៅ​នឹង​សង្គម​ជាក់ស្តែង ហាក់​បង្ហាញ​ក្នុង​ន័យ​ថា គម្លាត​នៃ​ការរើសអើង​ក្នុងសង្គម គម្លាត​ផ្នែក​សមភាព​និង​សមធម៌ រវាង​អ្នក​ពិការ និង​អ្នក​មិន​ពិការ​នៅតែមាន ដែល​នេះ​នៅតែ​ជា​ក្តីកង្វល់​ក្នុងសង្គម​នៅឡើយ ។ 

​តួអង្គ​បុរស​មិន​ពិការ មានដំណើរ​ជីវិត​រលូន​ជាងគេ ពោល​គឺ​គាត់​អាចឈាន​ដំណើរ​ជីវិត​ទៅ​មុខ​គេ និង​លូត​វែងឆ្ងាយ​ជាងគេ ។ ខណៈ​ឯ​តួអង្គ​ស្ត្រី​មិន​ពិការ ក៏​អាច​ឈាន​ដំណើរ​ទៅមុខ​បាន​ដូចគ្នា ក៏ប៉ុន្តែ នៅតែ​ស្ថិត​នៅក្រោយ​ជំហាន​របស់​តួអង្គ​បុរស​មិន​ពិការ ។ ចំណែកឯ​តួអង្គ​បុរស​ពិការ​ភ្នែក​ពី​កំណើត និង​តួអង្គ​ស្ត្រី​ពិការ​ជើង​ពី​កំណើត ដែល​អាស្រ័យ​លើ​រទេះរុញ​នោះ ពួកគេ​មិន​អាច​ឈាន​ដំណើរ​ឱ្យបាន​វែងឆ្ងាយ​ដូច​តួអង្គ​ដែល​មាន​កាយសម្បទា​គ្រប់គ្រាន់​បាន​ឡើយ ។​

​លោកស្រី វណ្ណ​ថុន នាយក​ប្រចាំ​ប្រទេស​របស់​អង្គការ អេ​ឌី​ឌី អន្តរជាតិ ជា​អ្នកសម្របសម្រួល​ដឹកនាំ​ការសម្តែង​នេះ បាន​បកស្រាយ​ថា កំណើត​កើត​មក​របស់​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ គឺ​សុទ្ធតែ​ឈរ​លើ​ភាពស្មើគ្នា តែ​ការចាប់យក​នូវ​ឱកាស​គឺ​មិន​ដូច​គ្នា​ទេ ហើយ​រឿង​នេះ គឺ​ពិតជា​កើតមានឡើង​នៅក្នុង​សង្គម​បច្ចុប្បន្ន​មែន ។ គម្លាត​នេះ គឺ​កើតឡើង​ដោយសារ​មជ្ឈដ្ឋាន​ទូទៅ​ក្នុង​សង្គម​តែម្តង ។ អ្វី​ដែល​យើង​អាច​រួមគ្នា​ធ្វើបាន គឺ​ត្រូវ​រួមគ្នា​ធ្វើ​យ៉ាងណា ដើម្បី​បន្ថយ​នូវ​គម្លាត​សង្គម​រវាង​អ្នក​ពិការ​និង​អ្នក​មិន​ពិការ រហូត​អាច​ជួយ​ឱ្យ​ពួកគេ​ទទួលបាន​នូវ​សិទ្ធិ​និង​ឱកាស​ស្មើគ្នា​…
​សំឡេង​លោក ស្រី វណ្ណ​ថុន ៖

​យ៉ាងណាម៉ិញ ខ្ញុំ​បាន​កត់សម្គាល់ និង​ចាប់អារម្មណ៍​ខ្លាំង​ទៅលើ​រឿង​មួយ​ផ្សេងទៀត នោះ​គឺ ការចែករំលែក​បទពិសោធ​ន៍​ជីវិត​ពិត​របស់​ស្ត្រី​ពិការ​ម្នាក់ មកពី​ខេត្ត​បាត់ដំបង ។ គាត់​ឈ្មោះ​ថា សៀង សុខ​ច័ន្ទ ។ បើ​តាម​ខ្ញុំ​ចាំ តាមរយៈ​ការ​ដំណាល​រឿង​ជីវិត​ជូរចត់​របស់គាត់ គាត់​បាន​ប្រាប់ថា គាត់​បាន​កើត​ក្នុង​គ្រួសារ​ក្រីក្រ​ដែល​មាន​បងប្អូន​ចំនួន​៦​នាក់ នៅ​ខេត្ត​បាត់ដំបង ។ អង្គុយ​កាន់​មេក្រូ​លើ​រទេះរុញ​និយាយ​សំដៅ​មក​អ្នកចូលរួម​ក្នុង​សាល​សិក្ខាសាលា​ស្ត្រី​វ័យ​៣៥​ឆ្នាំ​រូប​នេះ បាន​ប្រាប់ថា​គាត់​បាន​ធ្លាក់ខ្លួន​ពិការ​បាក់​ឆ្អឹងខ្នង កាល​ពី​អាយុ​១១​ឆ្នាំ ដោយសារ​ត្រូវ​បាន​គេ​លួច​វាយ​ពីក្រោយ​ខ្នង ។ តាំងពី​ពេលនោះ​មក គាត់​ក៏​បាន​ធ្លាក់ខ្លួន​អាស្រ័យ​លើ​រទេះរុញ​ដល់​បច្ចុប្បន្ន ។ ដោយសារ​គ្រួសារ​របស់​អ្នកស្រី​មាន​បញ្ហា​សេដ្ឋកិច្ច​ផង ណាមួយ​មិន​អាច​ទៅ​រៀន​ព្រោះ​សាលារៀន​ពុំ​មាន​ជំរាល​ផង បញ្ហា​ផ្លូវចិត្ត ភាព​ឯកោ អស់សង្ឃឹម ក៏​បាន​កើតឡើង រហូត​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា គាត់​ត្រូវបាន​សង្គម​រើសអើង ។ តែ​ជីវិត​របស់​អ្នកស្រី​មិន​បាន​បញ្ចប់​ត្រឹម​នេះ​នោះ​ទេ គាត់​ក៏​បាន​ជំនះ​ស្វែងរក​រៀន​ជំនាញ រហូត​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៣ ស្ត្រី​ដ៏​មាន​សមត្ថភាព និង​តស៊ូ​រូបនេះ បាន​បង្កើត​អង្គការ​វេទិកា​ស្ត្រី​ពិការ​ខេត្ត​បាត់ដំបង ដើម្បី​ចូលរួម​លើកទឹកចិត្ត ជួយ​បម្រុង ផ្តល់​យោបល់​លើក​ទឹកចិត្ត​ដល់​ស្ត្រី​ពិការ​ផ្សេងទៀត ឱ្យ​ពួកគេ​អាច​ទទួលបាន​ការលើក​ទឹកចិត្ត និង​ទទួលបាន​ឱកាសល្អៗ ។ សព្វថ្ងៃ អ្នកស្រី​សុខ​ច័ន្ទ ចិញ្ចឹម​កូន​ពីរ​នាក់​ក្នុង​បន្ទុក ម្នាក់​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ និង​ម្នាក់​ទៀត​អាយុ​៤​ឆ្នាំ ។ អ្នកស្រី​បញ្ជាក់​យ៉ាងខ្លី​ថា ជនពិការ នឹង​មាន​អារម្មណ៍​សប្បាយចិត្ត នៅពេល​មិន​មាន​អ្នក​រើសអើង​ក្នុងសង្គម ។​

​តាមរយៈ​សាច់រឿង​សម្តែង​អំពី​ល្បែង​ជីវិត និង​ការនិទាន​របស់​អ្នកស្រី សៀង សុខ​ច័ន្ទ យើង​មើលឃើញ​ថា ស្ត្រី​និង​ក្មេងស្រី​ពិការ​កំពុង​រស់នៅ​ក្នុង​បរិយាកាស​រើសអើង បន្ទាប​តម្លៃ​យ៉ាង​អាថ៌កំបាំង ហើយ​ពួកគាត់​គឺជា​ជនរងគ្រោះ​នៃ​អំពើហិង្សា ក្នុង​កម្រិត​ពី​ពីរ​ទៅ​បី​ដង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ជាង​អ្នក​ដែល​គ្មាន​ពិការភាព​ទៅទៀត ។ ដូច្នេះ អ្វី​ដែល​យើង​អាចជួយ និង​ធ្វើ​បាន គឺ​ចៀសវាង​ការរើសអើង​អ្នក​ពិការ លុបបំបាត់​អំពើហិង្សា​លើ​ស្ត្រី ។ ចំណែកឯ​អ្នកសារព័ត៌មាន គឺ​អាច​ចូលរួម​ផ្សព្វផ្សាយ​ព័ត៌មាន​ប្រកប​ដោយ​ក្រមសីលធម៌ វិជ្ជាជីវៈ​ខ្ពស់ ដើម្បី​រួមចំណែក​កែប្រែ​ឥរិយាបថ​សង្គម លុបបំបាត់​គ្រប់​ទម្រង់​នៃ​ការ​រើស​អើ​ស​នានា ៕

(​រាយការណ៍​ដោយ​៖ គង់ ឧត្តម​)

ព័ត៌មានផ្សេងទៀត